Monotonia

“The same things will happen again, and then will happen again,the same moments will come and go” C.Cavafy

“People without imagination are beginning to tire of the importance attached to comfort, to culture, to leisure, to all that destroys imagination…” R.Vaneigem

We live in a universal ‘condition’ which forces upon us a ‘monotonous situation’. Our ‘monotonous thoughts’ are designating our everyday acts of apathy that lead us to carapace behavior. Fake illusions of material goals lead us to a circle of events that create a monotonous life-motif. A ‘monotonous situation’ that is in favor of the few, facilitating this way a system of cultural prohibitions and isolated environment. The only enantiosis against this condition are the ‘forbidden illusions’ that have their roots in the expelled dreams of our childhood. These ‘illusions’, revive through the ‘obstructions’ that lead to minor revolutions, the awakening of our inner revolutionary voice, which this way breaks our circle of repetitive events and leads us to journeys of indagation.

 

Greek

 
 

Από τους Medea Electronique


Τι θα γινόταν άν…..

Τι θα γινόταν αν ξυπνούσες μια μέρα με το συναίσθημα ότι η μέρα σου είναι μια επανάληψη της προηγούμενης. Φαντάσου αυτή την τόσο απλή συνειδητοποίηση σε συνδυασμό με μια δυνατή αίσθηση πως ό τι έχει συμβεί έχει ξανασυμβεί, ξανά και ξανά. Τότε θα  συνειδητοποιούσες ότι πρέπει να σπάσεις τον επαναλαμβανόμενο κύκλο γεγονότων ώστε να μην ξανασυμβούν.

Ένας διάλογος προκαλούσε…

Με αφορμή  το αίσθημα της Μονοτονία ένας διάλογος ξεκίνησε μεταξύ του Μανώλη Μανουσάκη από την Ελλάδα και του Michael Larsson από την Σουηδία. Χρησιμοποιώντας ως αφετηρία το ποίημα ‘μονοτονία’ του Κ.Καβάφη και το ‘επανάσταση της καθημερινής ζωής’ από τον Ρ.Βανειγεμ, ο διάλογος κινήθηκε γύρο από τέσσερεις συγκεκριμένες θεματικές έννοιες: την οριακότητα, την  καθεστηκυία κατάσταση, το όραμα και την παρεμπόδιση.

Μια μέθοδολογία…

Χρησιμοποιώντας τις παραπάνω έννοιες, φτιάχτηκε μια ακολουθία πιθανών συνδυασμών που συνυφάνθηκε με γεγονότα της καθημερινής ζωής. Μέσω αυτής της μεθοδολογίας, σύνδεσης σημείων αναφοράς, φτιάχτηκαν τα θεμέλια της δικής μας ‘Μονοτονίας’ σαν μια μετάφραση σε ήχο και εικόνα από τους Medea Electronique.

Απαρχή

Από τους Medea Electronique

Το ποίημα ‘μονοτονία’ του Καβάφη και το κείμενο η ‘επανάσταση της καθημερινής ζωής’ του Ρ.Βανειγκεμ  λειτούργησαν σαν αφετηρία για την δημιουργία του  οπτικοακουστικού γλύπτου ‘Μονοτονία’ που επιχειρεί να αποδόμησει  την έννοια της μονοτονίας ,δηλαδή της έλλειψης διαφορετικότητας, βαρετής επανάληψης και ρουτίνας. Η αποδόμηση οδηγεί σε έναν κύκλο γεγονότων που στελεχώνετε από τέσσερεις έννοιες : το όραμα την οριακότητα την παρεμπόδιση και την καθεστηκυία κατάσταση. Κάθε συνθετικό χαρακτηρίζεται από ανεξάρτητα χαρακτηριστικά, και πραγματοποιείται  διαφορετικά. Κανένα από αυτά δεν είναι δέσμιο κάποιας συγκεκριμένης σειράς, αντιθέτως και τα τέσσερα χρησιμοποιούνται για να προσδώσουν την ταυτότητα και να δημιουργήσουν κάποιες ομάδες σεναρίων.

Άφιξη

Ο συνδυασμός της εικόνας, του ήχου ,του φωτός και του performance επιδιώκει να αυξήσει το επίπεδο της αισθητηριακής διέγερσης του κοινού με σκοπό να προτείνει  κάποιες συναισθηματικές θεματικές ενότητες και δομές. Έτσι το ζητούμενο γίνεται η παρακίνηση του κοινού, να δημιουργήσει μια συνδυαστική γλωσσά μέσα από τα  πολλαπλά παραδείγματα που ανήκουν σε έναν φαινομενικά μονότονο κύκλο.


ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ

Επαναλλαμβανόμενες πράξεις αδιάφορών συμπεριφορών

Από τους Medea Electronique

Ζούμε σε μια παγκόσμια καθεστηκυία κατάσταση που ονομάζουμε συνθήκη, η οποία μας επιβάλλει  μια κατάσταση ‘οριακότητας.’ Οι οριακές μας πράξεις και σκέψεις ορίζουν τις καθημερινές μας πράξεις απάθειας, «τα ίδια πράγματα, θα ξαναγίνουν πάλι-οι όμοιες στιγμές ,μας βρίσκουνε και μας αφίνουν.»

Αυτή τη συνθήκη την ακολουθούμε με την θέληση μας , διαλέγοντας έτσι τον εύκολο δρόμο, περιορίζοντας τον εαυτό μας σε ένα ασφαλώς περιχαρακωμένο κοινωνικό περιβάλλον. Ένα περιβάλλον βασισμένο σε αφαιρέσεις και κοινωνικά στερεότυπα  που καθορίζουν την ζωή μας.

“Ψεύτικα” οράματα  δήθεν πραγματοποιήσιμων  υλικών στόχων μας οδηγούν σε έναν κύκλο γεγονότων ,σε ένα μονότονο μοτίβο ζωής. Εμπορικό life style , μεγάλες αλυσίδες εστιατόριων, τεχνητά αγαθά και ψεύτικη τεχνολογική ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον, σχηματίζουν μια πυραμίδα από υλικά, φτιαγμένα με μόχθο στον τρίτο κόσμο και καταναλώσιμα χωρίς αιδώ στην Δύση.

Μια συνθήκη που εξυπηρετεί τους λίγους που ανήκουν στο σύστημα. Ένα σύστημα κοινωνικών αποκλεισμών, και απομονωμένου περιβάλλοντος. Η συνθήκη έχει έναν τελετουργικό τρόπο να ορίζει τον σκοπό της. Αποκτά την ‘ιδιοκτησία’ της ανθρώπινης συμπεριφοράς και ελέγχει τις αποφάσεις της.

Τα ‘Απαγορευμένα’ οράματα, είναι η μόνη ελπίδα που έχουμε στην κοινωνία μας, τα οποία περιμένουν να ξυπνήσουν μέσω κάποιας παρεμπόδισης. Αυτά τα οράματα δημιουργούνται στην παιδική μας ηλικία αλλά καθορίζουν το μέλλον μας. Όνειρα τα οποία καταπιέστηκαν από τις συνθήκες στις τις οποίες ζούμε.

Περιμένουμε αυτές τις παρεμποδίσεις του συστήματος να μας πάρουν από το χέρι και να μας οδηγήσουν μακριά από την κατάσταση που βιώνουμε. Οι παρεμποδίσεις, είναι κραυγαλέες, δυνατές πράξεις η γεγονότα που αντιδρούν στο κατεστημένο μοντέλο ζωής που μας επιβάλλεται. Είναι η εσωτερική φωνή, ο δαίμων του Σωκράτη ,όπως τον περιέγραψε στην απολογία. Είναι μια επαναστατική δύναμη η οποία στοχεύει να μας ξυπνήσει από την συνθήκη. Οι παρεμποδίσεις μας εμφανίζονται σαν πρόσωπα, και εικόνες  που μας καλούν να θυμηθούμε τις παιδικές μας ονειροπολήσεις και να αναχαράξουμε το μονοπάτι της ζωής μας. Οι παρεμποδίσεις είναι μια κραυγή για ελπίδα, μια επανάσταση, μια μάχη , μια επιβεβαίωση πως υπάρχει ένα αλλιώτικο μέλλον.

Η “Μονοτονία” δεν στοχεύει να τεθεί εναντία στην κοινωνία, αλλά στους ανθρώπους που βρίσκονται παγιδευμένοι μέσα σ αυτή. Με αυτό το έργο στοχεύουμε να σπάσουμε τους προσωπικούς μας μονότονους κύκλους από γεγονότα. Παλεύουμε για να βρούμε μια νέα υπόθεση για τον τρόπο , που θα μπορέσει το κοινωνικό περιβάλλον να επιβιώσει σε μια μοντέρνα κοινωνία διαφορετικών συμπεριφορών, κοινωνικών υπόβαθρων, αναγκών και ονείρων.


Επαναστατώντας μέσα απο μονότονες διαδρομές.

Από την Έλλη- Άννα Περιστεράκη

Η μονοτονία είναι ένα συναίσθημα το όποιο ο καθένας από μας έχει νιώσει κάποια στιγμή στην ζωή του. Μονότονες στιγμές , μονότονες συνήθειες, μονότονες σκέψεις ανήκουν στην καθημερινότητα μας και επηρεάζουν έντονα την ψυχολογία μας. Βασιζόμενοι στα κείμενα των καταστατικών και στο ερέθισμα του ποιήματος του Κ.Καβάφη, οι ομάδα Medea Electronique θεώρησε την μονοτονία σαν μια εσωτερική κατάσταση, ίσως την αφορμή της σύγχρονης κατάθλιψης του μέσου δυτικού ανθρώπου. Θέλησε να δώσει με τον δικό της μη-επεμβατικό τρόπο ένα έναυσμα για προβληματισμό για την αναζήτηση της προσωπικής ευτυχίας η οποία μοιάζει να βρίσκεται περά από τις σύγχρονες καταναλωτικές συνήθειες και πρότυπα.

Η ‘Μονοτονία’ είναι ένα έργο το όποιο επιχειρεί να εμπλέξει τον θεατή διανοητικά και συναισθηματικά. Υπογραμμίζει την ενσυνείδητη ή ασυνείδητη μονοτονία της ζωής του μέσου ανθρώπου και επιχειρεί να συμπαρασύρει το κοινό σε ένα ταξίδι αυτοκριτικής και ενδοσκόπησης. Σκοπός αυτού του ταξιδίου είναι η προτροπή του θεατή να μπει στην διαδικασία να επαναπροσδιορίσει τον εσωτερικό του κόσμο και να σπάσει τον δικό του προσωπικό μονότονο κύκλο. Με αυτήν την έννοια ,το έργο δεν επιχειρεί να απελευθερώσει τους θεατές από την μονοτονία αλλά θέλει να αποτελέσει μια κριτική  παρέμβαση στον ειρμό της ζωής τους που μέσω της πρόκλησης του συναισθήματος της μονοτονίας , να ερεθίσει την σκέψη τους.

Ο συνδυασμός των κειμένων του Καβάφη και του Βανειγκεμ αποδίδουν στο έργο μια  επαναστατική δυναμική, διατυπωμένη μέσα από την απλότητα μονότονων εικόνων και ήχου. Από την αποδόμηση αυτών των δυο κειμένων προκύπτουν τα κυρίαρχα μοτίβα του έργου, κύκλος και επανάληψη, που σε συνδυασμό με τις τέσσερεις ενότητες -όραμα, οριακότητα, παρεμπόδιση, καθεστηκυία κατάσταση- μεταφράζονται σε σεκάνς-εικόνες , οι οποίες κατακερματίζονται στο μοντάζ. Κατά την θέαση του έργου ο κάθε θεατής καλείται να ξαναενώσει αυτές τις σεκάνς κατά βούληση, φτιάχνοντας έτσι την δική του ιστορία μέσα στο έργο,  και διευκολύνοντας την προβολή των δικών του βιωμάτων πάνω στα ζητήματα που θίγονται από αυτό.

Το έργο επιχειρεί να δημιουργήσει για το κοινό μια εμπειρία και γι αυτό πρέπει να κεντρίσει όλες τις αισθήσεις του. Όσο η εικόνα επικεντρώνεται να τροφοδοτήσει το συνειδητό , η μουσική επικεντρώνεται στην αφύπνιση του ασυνειδήτου. Παίζει όμως και έναν ακόμα ρόλο ,αυτόν του αφηγητή, καθώς καθοδηγεί  την στροφή της προσοχής από μια σεκάνς-οθόνη σε μια άλλη μέσα στον χώρο. Έτσι η σχέση των δυο μέσων καθίσταται παράλληλη και συμπληρωματική καθώς ο ήχος ενισχύει τα νοήματα των εικόνων έχοντας όμως και μια ξεχωριστή λειτουργία απαραίτητη για την ανάγνωση τους.

Έτσι η  ‘Μονοτονία’ επιχειρεί να γίνει  ένα έργο εμμέσως διαδραστικο. Ο στόχος της  δημιουργίας εμπειρίας μέσα σε μια έκθεση είναι η διάδραση . Όχι με την κλασική έννοια της δράσης-αντίδρασης μέσα στον εκθεσιακό χώρο, αλλά με μια πιο ευρεία. δράση στην έκθεση- αντίδραση στην πραγματική μας ζωή, ξεκινώντας έτσι από μέσα προς τα έξω.

 
 
 

Categories

Bookmarks

Archives

Search